Η αλήθεια είναι ότι η Κυβέρνηση δεν έχει πρόγραμμα για να βάλει μπροστά τη μηχανή της οικονομίας. Ενώ έχει όλα τα στοιχεία για να σχεδιάσει παρεμβάσεις προκειμένου να προχωρήσει η ανάπτυξη εκείνη όχι μόνο κωφεύει στις εκκλήσεις όλων εκείνων που γνωρίζουν την λειτουργία της ελληνικής οικονομίας αλλά κάνει ότι περνά από το χέρι της για να βουλιάξει στο τέλμα όχι μόνο η οικονομία αλλά και τη μεσαία τάξη.

Τα στοιχεία του ΚΕΠΕ , που εμφανίζουν την ύφεση στο 3% περίπου για το 2012 δεν φαίνεται να συγκινούν κανένα . Τα στοιχεία για την συρρίκνωση του όγκου των πωλήσεων των καταστημάτων δεν αρκούν για να καταλάβουν ότι το μικρομάγαζο της Αιόλου και ο μικροέμπορος του Χαλανδρίου , είναι αυτοί που θα κινήσουν όχι μόνο την βιοτεχνία αλλά και την οικοδομή. Οι αγωνιώδεις κραυγές αρχιτεκτόνων, μηχανικών , συμβολαιογράφων , μεσιτών, κατασκευαστών, οικοδόμων αλλά και των ΟΤΑ , δεν φαίνεται να συγκινούν κανένα μέλος της Κυβέρνησης για το επερχόμενο τέλος της αγοράς ακινήτων. Αντίθετα, προκαλούν ένα πρωτόγνωρο για την ελληνική πραγματικότητα κλίμα φορολογικής τρομοκρατίας και αβεβαιότητας το οποίο απομακρύνει από την αγορά όλες τις υγιείς της δυνάμεις και την αφήνουν βορά στους τυμβωρύχους , στα κοράκια και σε όλους εκείνους που θεωρούν την καταστροφή ως ευκαιρία για κέρδος. Τι συμβαίνει λοιπόν;

Το πρώτο και το σημαντικότερο είναι ότι για να κάνει κάποιος πολιτική θα πρέπει να γνωρίζει το αντικείμενο. Για να το πούμε απλά δεν είναι δυνατόν να κάνεις οικονομική πολιτική:

- αν δεν νοιώσεις την αγωνία της επιταγής που θα πρέπει να πληρωθεί σε πέντε μέρες,

- αν δεν ξενυχτίσεις από το άγχος της πληρωμής του ΙΚΑ στο τέλος του μήνα,

- αν δεν ζητήσεις από τον προμηθευτή σου μερικές μέρες παράταση για το γραμμάτιο,

-αν δεν παρακαλέσεις τη τράπεζα να σου αυξήσει το πλαφόν

-αν δεν βρίσεις για τον καιρό που θα κλείσει τον κόσμο στα σπίτια του και δεν θα ψωνίσει

-αν δεν περιορίσεις τις παραγγελίες

Όλα αυτά , είναι γνωρίσματα των ανθρώπων που προσπαθούν να επιβιώσουν , να αντέξουν και να μεγαλώσουν. Και το ερώτημα είναι πόσα από τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου έχουν βρεθεί σε ανάλογες καταστάσεις σαν και αυτές που προαναφέραμε. Αν διαβάσετε τα βιογραφικά των υπουργών, υφυπουργών και των γενικών γραμματέων θα διαπιστώσετε ότι το συγκεκριμένο είδος ανθρώπων είναι σε συνθήκες εξαφάνισης.

Το δεύτερο και εξίσου σημαντικό είναι ότι ακόμα και οι οικονομολόγοι τις περισσότερες φορές δεν μπορούν να αισθανθούν την πραγματικότητα και να αποστασιοποιηθούν από το περιβάλλον τους. Είναι κανόνας ότι , οι άνθρωποι που ασκούν πολιτική πληροφορούνται για τα όσα γίνονται στην κοινωνία μέσω …τρίτων. Για αυτούς η ανεργία είναι ένα οικονομικό μέγεθος και όχι ένα άθροισμα προσωπικών ιστοριών απογοήτευσης , αγωνίας και απόγνωσης. Η κρίση σε ένα κλάδο είναι σύμπτωμα και όχι γκρέμισμα των ονείρων χιλιάδων ανθρώπων. Η απόφαση τους για ένα θέμα τις περισσότερες φορές είναι σε άμεση συνάρτηση με τις ιδεολογικές τους εμμονές ή και ακόμα από τις «συμβουλές» των ανθρώπων που συναναστρέφονται.

Σκεφτείτε αν , είδατε έναν υπουργό να κυκλοφορεί σαν απλός ιδιώτης στην αγορά. Αν έχειπάει να ψωνίσει φέτα στο σουπερ μάρκετ ή αν έχει κάτσει σε ένα καφενείο και να ακούσει τους θαμώνες του. Μη βασανίζεστε : κανένας.

Η Αθήνα είναι η πρώτη στον κατάλογο της έκθεσης Brooking με τις 10 πόλεις σε ολόκληρο τον κόσμο που υπέστησαν τη μεγαλύτερη συντριβή από την παγκόσμια ύφεση. «Ακόμη και ύστερα από το πακέτο διάσωσης, και εξαιτίας των μέτρων λιτότητας, η Ελλάδα συνεχίζει να βρίσκεται στα πρόθυρα οικονομικής κατάρρευσης, που δεν έχουμε δει την τελευταία 50ετία». Σύμφωνα με την έκθεση, την τελευταία διετία, το εισόδημα των Ελλήνων έχει μειωθεί περισσότερο από 10% (κατά 6% την περίοδο 2009-2010 και ένα επιπλέον 4,7% μεταξύ του 2010-2011, τη μεγαλύτερη πτώση στον κόσμο). Την τελευταία διετία επίσης, η απασχόληση μειώθηκε κατά 3,5%. Δεύτερη στη λίστα είναι η Λισαβόνα και ακολουθούν το Δουβλίνο, η Σεβίλλη, το Σακραμέντο, η Μαδρίτη, η Νάπολη, η Βαρκελώνη, η Βαλένθια και το Ρίσμοντ (ΗΠΑ).

Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες στη χώρα είναι κάτι πρωτόγνωρο . Με επιχείρημα την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας , ο έλληνας πολίτης βρίσκεται πλέον σε ένα περιβάλλον στυγνού εκβιασμού και απίστευτου πολιτικού «τσαμπουκά» , όπου ο καθένας που κατέχει δημόσιο αξίωμα επιχειρεί να κάνει ότι θέλει με πρόσχημα «την διάσωση της χώρας.» . Να πάρουμε ένα απλό παράδειγμα.

Το προεδρικό διάταγμα του υπουργείου Περιβάλλοντος που περιορίζει την εκτός σχεδίου δόμηση στα 2/3 της Ελλάδας και το οποίο παρά της θυελλώδεις αντιδράσεις όλων των φορέων της αγοράς ακινήτων δεν έχει αποσυρθεί έχει καμία σχέση με την οικονομική διάσωση της χώρας; Μάλλον όχι. Με πιο επιχείρημα , η ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος δεν το αποσύρει; Μήπως είναι και αυτό απαίτηση της τρόικα ; Αν είναι, οι τροϊκανοί που έχουν απαιτήσει μία τέτοια ρύθμιση γιατί δεν βγαίνουν οι κκ Παπακωνσταντίνου και Σηφουνάκης να μας το πουν ευθέως; Προφανώς, η τρόικα δεν γνωρίζει το παραμικρό για την συγκεκριμένη ρύθμιση γιατί πολύ απλά δεν την ενδιαφέρει. Όμως τα εκατομμύρια των ελλήνων που προέρχονται από την περιφέρεια και έχουν ένα «κομμάτι γης» το οποίο αχρηστεύεται από την ρύθμιση αυτή , θα δουν την αξία της περιουσίας τους από την μία στιγμή στην άλλη να συρρικνώνεται ή και να απαξιώνεται επειδή έτσι το θέλησαν κάποιοι . Το πιο ωραίο από όλα είναι ότι , η ρύθμιση αυτή δεν έχει την παραμικρή νομιμοποίηση όχι μόνο από τον ελληνικό λαό αλλά ακόμα και από τα υπόλοιπα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και φυσικά ούτε από τον πρωθυπουργό .

Τι συμβαίνει λοιπόν; Πολύ απλά πλέον ο «λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται» και για αυτό ο καθένας που κάθεται σε μία καρέκλα νομίζει ότι οι ζωές και οι περιουσίες των ελλήνων είναι πειραματόζωα στα οποία μπορεί να εφαρμόσει τις ιδέες του. Πλήθος τα παραδείγματα ανάλογων συμπεριφορών. Από πού να αρχίσει και από πού να τελειώσει κανείς. Από τις συντάξεις , η έκδοση των οποίων καθυστερεί περισσότερο από ένα χρόνο; Από τα χρήματα των κοινοτικών προγραμμάτων δεν εκταμιεύονται με αποτέλεσμα επιχειρήσεις και επαγγελματίες να κινδυνεύουν με χρεωκοπία; Από το εφάπαξ ;…

Η κατάσταση πλέον είναι αφόρητη καθώς , η ελληνική κοινωνία καλείται να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον απόλυτης αυθαιρεσίας από την πλευρά των κυβερνώντων αλλά και κάποιων που ασκούν δημόσια διοίκηση . Όλοι αυτοί , νομοθετούν αποφασίζουν και εκτελούν χωρίς καμία ηθική και πολιτική νομιμοποίηση. Και να ήταν μόνο αυτό; Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν παίρνουν ούτε καν τις ευθύνες των επιλογών τους. Πάρτε για παράδειγμα την περίπτωση Παπανδρέου, ο οποίος τώρα θυμήθηκε ότι η πολιτική μείωσης των μισθών οδηγεί σε αδιέξοδο. Λες και αυτός δεν ήταν ο πρωθυπουργός , του οποίου η Κυβέρνηση νομοθέτησε όλα αυτά τα μέτρα που έχουν οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο κλείνοντας τα αυτιά στις φωνές που επισήμαιναν ότι πχ η απαξίωση της οικοδομής θα οδηγήσει σε μεγάλη ύφεση.

Για να βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο μία λύση υπάρχει: Να πάρει ο καθένας την ευθύνη που του αναλογεί και οι πολιτικοί να έχουν την λαϊκή εξουσιοδότηση για τις πολιτικές που εφαρμόζουν. Και μιας και βρισκόμαστε σε περίοδο που η επιφυλακτικότητα και η δυσπιστία έχουν φθάσει στο ζενίθ μία καλή ιδέα θα ήταν , μετά τις εκλογές να ισχύουν μόνο οι νόμοι που περιλαμβάνονται στα προεκλογικά προγράμματα των κομμάτων εξουσίας. Έτσι , οι πολίτες δεν θα αιφνιδιάζονται και η πολιτική θα επανακτήσει την αξιοπιστία της.

Τη Παρασκευή , μπρός το θόρυβο που προκλήθηκε από την προοπτική της αναδρομικής (1/1/2012) αύξησης των αντικειμενικών αξιών κατά 25%, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωνε ότι : « πως δεν ληφθεί τέτοια απόφαση γιατί «αυτή τη στιγμή στην αγορά έχουμε πτώση των τιμών και θα είναι δύσκολο». Το Σάββατο, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κ. Π. Οικονόμου χαρακτήρισε απολύτως παράλογη την πρόταση για αύξηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων και δήλωσε ότι «παράλογα μέτρα δεν πρόκειται να ληφθούν».

Μπορούμε όμως να τους έχουμε εμπιστοσύνη; ΟΧΙ. Η πείρα των τελευταίων 27 μηνών δείχνει ότι οι πολιτικοί μας , χαρακτηρίζονται από διγλωσσία. Από τον Οκτώβριο 2009 , μέχρι σήμερα , όλα τα μέτρα που έχουν εφαρμόσει είχαν διαψευστεί πριν εφαρμοστούν. Από πού να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς. Από τις συντάξεις; Από τις περικοπές των μισθών των εργαζόμενων στο δημόσιο τομέα; Από τις εθνικές συλλογικές συμβάσεις; Γιατί λοιπόν να παίρνουμε τοις μετρητοίς τις δηλώσεις τους;

Η εμπειρία λοιπόν δείχνει ότι θα πρέπει να αναμένουμε , αργά ή γρήγορα , την αύξηση των αντικειμενικών αξιών , ότι από την στιγμή που οι δανειστές με το ζήτησαν οι διαψεύσεις που γίνονται δεν έχουν καμία πρακτική σημασία. Τώρα αν αυτή θα είναι 25% ή 20% ή 10% είναι μία άλλη υπόθεση , αφού ενδεχομένως το ποσοστό της αύξησης ,να είναι μία «παραχώρηση» της τρόικα στους εγχώριους πολιτικούς οι οποίοι με τον τρόπο αυτό μπορεί να ισχυριστούν ότι «περιόρισαν το κακό». Αυτή κατά την άποψη μας , είναι η πραγματικότητα στην οποία θα πρέπει είτε να συμβιβαστούμε είτε να προσπαθήσουμε να την αποτρέψουμε.

Θα σκεφτεί κάποιος ότι εδώ, η γερμανική κυβέρνηση ζητά την εκχώρηση της δημοσιονομικής κυριαρχίας και ο πρωθυπουργός αλλά και οι αρχηγοί των κομμάτων που στηρίζουν την Κυβέρνηση δεν τόλμησαν να τοποθετηθούν δημοσίως και να πάρουν τις ευθύνες των επώνυμων δηλώσεων τους , θα αντιταχθούν για τις αυξήσεις των αντικειμενικών;. Λογικό το επιχείρημα το οποίο ισχυροποιείται ακόμα περισσότερο αν ληφθεί υπόψη η δήλωση που έκανε ο πρωθυπουργός , μετά την ολοκλήρωση της συνάντησης με τους πολιτικούς αρχηγούς σχετικά με τις διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη :

«Εάν η διαδικασία αυτή δεν ολοκληρωθεί επιτυχώς, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το φάσμα της χρεοκοπίας η οποία θα έχει βαρύτατες συνέπειες για την κοινωνία και ιδιαίτερα για τους οικονομικά ασθενέστερους» , είπε ο κ. Παπαδήμος . Κοντολογίς , αυτό που προκύπτει από αυτές, τις μετρημένες λέξεις του , είναι ότι πλέον στην διαπραγματευτική ατζέντα δεν υπάρχουν «κόκκινες γραμμές». Αν μάλιστα ταιριάξουμε το προηγούμενο απόσπασμα με την εκτίμηση που διατύπωσε ο πρωθυπουργός σύμφωνα με την οποία :

«Με τους πολιτικούς αρχηγούς βρισκόμαστε σε απόλυτη σύγκλιση για τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων και τις θέσεις που θα ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ», τότε θα πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι από την στιγμή που η αύξηση των αντικειμενικών υπάρχει στα κιτάπια της τρόικα τότε οι δηλώσεις όλων των υπόλοιπων δεν έχουν κανένα ειδικό βάρος. Εκτός και αν ....