Η σχιζοφρένεια του πολεοδομικού σχεδιασμού στη Ελλάδα όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται αλλά αντίθετα είναι μία πρακτική που συναντάται σε κάθε περίπτωση επέκτασης του σχεδίου πόλης σε νέες περιοχές. Αποτέλεσμα να κτίζονται μεγαλες οικοδομές κατοικιών  χωρίς να έχει ολοκληρωθεί η κατασκευή οδικού δικτύου, να μη υπάρχουν δίκτυα υποδομών σε παροχές κοινής ωφέλειας πχ αποχετευτικό σύστημα και να δημιουργείται μία εικόνα εργοταξίου για πολλά  χρόνια.Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται όχι μόνο στις μικρές πόλεις αλλά και σε συνοικίες -σφραγίδες μεγάλων πόλεων όπως για παράδειγμα στην Καλαμαριά όπου στις περιοχές που πρόσφατα έχουν μπεί στο σχέδιο πόλης δεν έχουν ολοκληρωθεί οι υποδομές. Στον Αγιο Ιωάννη δεν έχουν ολοκληρωθεί ακόμη οι βασικές υποδομές. Σε άλλες επεκτάσεις έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο να κτίζονται πολυκατοικίες χωρίς να έχουν γίνει πεζοδρόμια,.
Σε πρόσφατη επέκταση σχεδίου πόλης σε μεγάλο δήμο της Αττικής η ανέγερση πολυκατοικιών είχε ξεκινήσει πριν ολοκληρωθούν οι υποδομές με αποτέλεσμα οι πολίτες που εγκαθίστανται να μην έχουν δρόμο να φτάσουν στα σπίτια τους ούτε δίκτυα (ΔΕΗ, ύδρευση, αποχέτευση), υποδομές που στην καλύτερη περίπτωση θα ολοκληρωθούν τα επόμενα 10 με 15 χρόνια και υπό την προϋπόθεση ότι ο οικείος δήμος θα παλέψει για να βρει τα απαιτούμενα ποσά.