Εχει ο Θεός

Οι έλληνες συνηθίζουν να χρησιμοποιούν την φράση «έχει ο Θεός» κάθε φορά που αισθάνονται αδυναμία είτε να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα είτε να προβλέψουν ένα ζοφερό μέλλον. Ίσως τις μέρες αυτές που περνάμε να η φράση αυτή να είναι η πιο κατάλληλη αφού οι περισσότεροι διαισθάνονται το τέλος της διαδρομής στην οποία έβαλε την Ελλάδα ο κ. Παπανδρέου και ακολουθεί πιστά ο κ. Παπαδήμος αλλά κανείς δεν μπορεί να προβλέψει τι υπάρχει ούτε καν στην επόμενη στροφή. Είτε η χώρα παραμείνει στο ευρώ είτε ακολουθήσει το δρόμο της άτακτης χρεωκοπίας , η πλειοψηφία του ελληνικού λαού μπαίνει σε μία διαδικασία οικονομικής και κοινωνικής απαξίωσης από την οποία είναι άγνωστος τόσο ο χρόνος όσο και η ανέχεια που επιφυλάσσει το μέλλον. Ακόμα και οι πιο έγκυροι οικονομολόγοι ουσιαστικά προσπαθούν να «προφητεύσουν» , παρά να προβλέψουν το μέλλον αφού η ελληνική περίπτωση είναι σχεδόν μοναδική στην παγκόσμια οικονομική ιστορία. Η ιστορική εμπειρία δεν έχει να παρουσιάσει ούτε μία χώρα που να ανήκει σε ένα πανίσχυρο οικονομικό και πολιτικό συνασπισμό και η οποία να χρεοκοπεί. Όλες οι περιπτώσεις χρεωκοπίας μέχρι σήμερα αφορούσαν μεμονωμένες χώρες , οι οποίες είχαν την ευθύνη της χάραξης και την εφαρμογής αφού δεν υπήρχαν περιορισμοί ανάλογοι με εκείνους που ισχύουν στην Ε.Ε. Η χρεωκοπία των χωρών αυτών προήλθε από τα προβλήματα που αντιμετώπισαν από τον εξωτερικό δανεισμό. Αντίθετα, η Ελλάδα δεν έχει τέτοιου είδους προβλήματα αφού το ενιαίο νόμισμα αυτομάτως μετατρέπει τον δανεισμό της χώρας σε εσωτερικό. Το οξύμωρο είναι ότι ενώ οι δανειστές της προέρχονται από την εσωτερική αγορά , η Ελλάδα δεν έχει την δυνατότητα διαχείρισης του χρέους της με εργαλεία ανάλογα με εκείνα που θα είχε αν ακολουθούσε μία αυτόνομη πορεία. Για παράδειγμα στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 , η τότε Κυβέρνηση Μητσοτάκη προέβη σε μία κολοσσιαίων διαστάσεων αναδιάρθρωση του εσωτερικού χρέους της χώρας.

Εμπνευστής του σχεδίου ήταν ο τότε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας Μιχάλης Βρανόπουλος . Στην πραγματικότητα μιλούμε για μία σχιζοφρενική κατάσταση , όπου το εσωτερικό χρέος είναι εξωτερικό μετά από αποφάσεις και πολιτικές που επέβαλλε με την συγκατάθεση των κκ. Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου η ηγεσία της ΕΕ με προεξάρχοντες την κυρία Μέρκελ και τον κ. Σαρκοζί, που καθόρισαν το πλαίσιο που θα πρέπει να ακολουθηθεί για την διαχείρισή του. Για να το πούμε όσο το δυνατόν πιο απλά: Αν οι Δήμοι της χώρας ήταν ανεξάρτητες οντότητες που δανείζονταν από την κεντρική διοίκηση , την κεντρική τράπεζα και από τους υπόλοιπους δήμους. Ένας από αυτούς , που αντιμετώπιζε πρόβλημα εξυπηρέτησης του χρέους του , ζητούσε από τους δανειστές του διακανονισμό προκειμένου να αντιμετωπίσει τις δανειακές του ανάγκες και αυτοί με την σειρά τους ζητούσαν εγγυήσεις στη κινητή και στην ακίνητη περιουσία του προκειμένου να τον παράσχουν. Τότε δύο τινά μπορεί να σημαίνουν είτε η κεντρική Κυβέρνηση είναι κατ΄όνομα κεντρική είτε η κρατική οντότητα είναι μόνο κατ΄ όνομα. Αυτή ακριβώς είναι η μοναδικότητα της ελληνικής περίπτωσης τη οποία όμως όλα δείχνουν ότι θα την ακολουθήσουν και άλλοι όπως η Ιταλία.

Ήδη η καχυποψία έχει «φωλιάσει» σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό νότο όπου αργά ή γρήγορα οι αποσχιστικές τάσεις θα αρχίσουν να εκδηλώνονται καθώς στην κοινή γνώμη το ευρώ και η ΕΕ είναι αιτίες δεινών και όχι σχηματισμοί οι οποίοι θα μπορούσαν να βελτιώσουν το βιοτικό επίπεδο.