Πως θα πουληθεί το αδιάθετο απόθεμα

Πριν λίγα μόλις χρόνια στις τουριστικές περιοχές της Ελλάδος επικρατούσε κλίμα υπεραισιοδοξίας. Η οικοδομή ήταν σε πλήρη άνθηση και πρόσφερε απασχόληση όχι μόνο στους ντόπιους αλλά και σε οικονομικούς μετανάστες. Ο καθένας που είχε στην κατοχή του ένα μικρό κομμάτι γης φαντάζονταν τον εαυτό του ως κατασκευαστή. Γνωρίζω ανθρώπους ,που δανείζονταν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ από τις τράπεζες για να κτίσουν τέσσερα σπιτάκια και που προσδοκούσαν υπεραξίες έως και 100% σε τρία χρόνια. Οι πιο τολμηροί έκαναν όνειρα για πωλήσεις από τα …σχέδια. Και ήλθε η κρίση που εγκλώβισε χιλιάδες ανθρώπους στο όνειρό τους . Τότε αποδείχθηκε η γύμνια ολόκληρης της ελληνικής αγοράς ακινήτων.

Η αλήθεια είναι ότι σήμερα το αδιάθετο απόθεμα των εξοχικών κατοικιών εκτιμάται ότι ξεπερνά τις 50.000 και μέρα με την μέρα αυξάνεται καθώς σε αυτό προστίθενται και άλλα από εκείνους που βρίσκονται σε οικονομική στενότητα. Πρόκειται για ένα πρόβλημα, που οι διαστάσεις του δεν είναι μόνο στενά οικονομικές αλλά και κοινωνικές. Σε πολλά μικρά νησιά , το φαινόμενο των οικογενειών που αναζητούν καλύτερη τύχη στα μεγάλα αστικά κέντρα μέρα με την μέρα απλώνεται. Οικονομικοί μετανάστες ,που δούλευαν στην οικοδομή επιστρέφουν στην χώρα τους ή βολοδέρνουν στην Αθήνα και στις άλλες μεγάλες πόλεις αναζητώντας μεροκάματο. Και τους τελευταίους μήνες αυξάνεται ο αριθμός εκείνων που από «αφεντικά» αναζητούν δουλειά ως σερβιτόροι. Η αιτία όλων αυτών των δεινών δεν είναι η οικοδομή.

Στην πραγματικότητα είναι η ανεπάρκεια των δημοτικών αρχών αλλά και της Κυβέρνησης να σχεδιάσουν δράσεις και παρεμβάσεις ώστε να αντιμετωπίσουν το τεράστιο θέμα του αδιάθετου αποθέματος. Αιρετοί δημοτικοί και περιφερειακοί δημοτικοί άρχοντες , τεχνοκράτες και πολιτικοί στέκουν άπραγοι σε ένα μείζον οικονομικό και κοινωνικό πρόβλημα. Κανείς σε αυτά τα 2,5 χρόνια του «μεσαίωνα» δεν έχει σχεδιάσει παρεμβάσεις για να απορροφηθεί το βαρίδι των χιλιάδων σπιτιών. Ο ένας κοιτά τον άλλο και όλοι μαζί , τις εγκαταλελειμμένες περιοχές. Στο άλλο άκρο της Μεσογείου, στην Ισπανία, η κεντρική κυβέρνηση αλλά και οι τοπικές αρχές αναζητούν τρόπους για να πουλήσουν …Διοργανώνουν και συμμετέχουν σε εκθέσεις, παρέχουν κίνητρα σε υποψήφιους αγοραστές να επισκεφτούν τις περιοχές με μεγάλο αδιάθετο απόθεμα , διαφημίζουν την πραμάτεια σε μεγάλες αγορές, διοργανώνουν φεστιβάλ για να προσελκύσουν επισκέπτες. Και όλα αυτά σε συνεργασία ακόμα και με τις τράπεζες που δανειοδοτούν μέχρι και το 100% της εμπορικής αξίας καθώς και αυτές διαπιστώνουν ότι η δουλειά τους δεν είναι να εμπορεύονται τα ακίνητα αλλά το χρήμα. Στην Ελλάδα , δεν βλέπουμε τίποτε από όλα αυτά. Αντίθετα , οι αρχές ρίχνουν την ευθύνη στους επιχειρηματίες και αυτοί με την σειρά τους στις αρχές. Αλλά το σίγουρο είναι ότι μένοντας θεατές το μόνο που κερδίζουν είναι να καταλήξουν γρηγορότερα σε κοινωνική , πολιτική και οικονομική απαξίωση.